Ins an Portrait of the Artist as a Young Man le James Joyce, tá an tseanmóir chluíteach le fáil ar ifreann, ina nochtar anam an bhuachalla scoile atá céasta le peacaí drúise. Tá sé cinnte de nach féidir a pheacaí a mhaitheamh,toics gur neach mór dian é Dia. (Iarsma é seo, b’fhéidir ar chultúr na bpéindlithe in Éirinn, inar ionannaíodh údarás agus cumhacht le diansmacht agus neamhthrócaire.) Ach tá leas beag dóchais ag an lead óg, áfach. Níor chiontaigh sé in aghaidh Mhuire Mháthair. Guíonn sé, mar sin, i bhfocail Newman:

Bhí i gceist ag Dia teacht ar an talamh faoi ghlóir na bhflaitheas. Ach dhéan muid peaca. Ansin, ní fhéadfadh sé teacht go slán sábháilte inár measc ach amháin lena shoilseacht a chur faoi cheilt, agus agus lena ghlóire faoi scáth, óir Dia ba ea é. Mar sin, tháinig sé i bhfoirm leochaileach, seach faoi ghradam, agus sheol sé thú [a Mhuire], créatúr, ina ionad, le loinnir agus le maise a d’fheil do chréatúr, agus dár staid. Agus anois, a Mháthair mhuirneach, i do ghnúis agus i do chruth léimid scéal na síoraíochta; saainchomharthaí nach ionann iad agus áilleacht dhaonna, ar féidir leo bheith contúirteach breathnú uirthi, ach ar nós réalt na maidine, do shiombail féin, atá geal ceolmhar, lán geanmhaíochta, ag tuar na bhflaitheas agus ag dáileadh na síochána orainn. A theachtaire an lae! A sholas an oilithrigh! Treoraigh muid feasta, mar a dhéan tú riamh. I ndorchacht na hoíche, san fhásach scáinteach, taispeáin dúinn an bealach chun ár dTiarna, Íosa, agus tabhair slán abhaile sinn.

Líontar súile an dalta óig le deora; breathnaíonn go humhal i dtreo na bhflaitheas, agus déanann caoineadh ar son na neamhurchóide a lig sé uaidh. Tamall gairid ina dhiaidh sin, castar séipéal air sa tslí, agus tar éis faoistine, amach leis arís, ina ógánach cailce sé bliana déag d’aois, i gcairdeas arís le Dia.